Verslagen 2006

Verslag door deelnemers van de Fietsweek 2006

In onderstaande verhalen geschreven door verschillende deelnemers zijn verslagen van de dagtrippen te lezen

Zondag 23 juli 1e etappe
Dag 1: De proloog, Barcelonnette – Combe Bremond -Barcelonnette
Tekst: Lieuwe Hoekstra

Lang naar uitgekeken en eindelijk was het dan zover. Na een stevig ontbijt en de gebruikelijke voorbereidingen was ik gereed voor vertrek van de proloog, oftewel de eerste etappe van mijn eerste fietsweek. Nou ja bijna dan? net voordat ik op de fiets zou stappen deed ik de ontdekking dat ik mijn fietshelm thuis had laten liggen. Stom! Maar gelukkig had Harrie een tweede helm meegenomen en kon ik daar dankbaar gebruik van maken. Uiteindelijk verzamelde iedereen zich aan het begin van de oprijlaan en na het maken van een groepsfoto kon er eindelijk worden vertrokken.

Alvorens het verlaten van de camping moest er al behoorlijke stevig worden geklommen. De korte oprit van de camping bleek zoals reeds bij ondanks de lange autorit van de dag ervoor voelden mijn benen eigenlijk best wel goed. Voor mij was het toch wel een beetje spannend deze eerste dag. Zoals gezegd was dit mijn eerste fietsweek en veel ervaring met fietsen in de bergen had ik niet. Ik had daarom voor de fietsweek hier en daar bij de wat meer ervaren klimmers al het nodige aan informatie ingewonnen, desondanks bleven er toch wat twijfels en onzekerheden bestaan. Voor 39 en achter 27 gemonteerd, was dat wel klein genoeg? Had ik toch geen 28 mee moeten nemen? Was ik goed genoeg getraind? Hoe zit het met de voeding tijdens een zware bergrit? Allemaal vragen waar de antwoorden één dezer dagen van bekend zou worden.

Voordat we aan de klim begonnen kregen we te maken met materiaalpech. Er bleek bij de fiets van Eric voor een tandwiel enigszins los te zitten. Maar na het onderling uitwisselen van wat boutjes waren de problemen opgelost en kon er verder worden gekoerst. Toen werd de stopwatch ingedrukt? Er ontstond meteen al een kopgroep met daarin de ondermeer Frits, Florian en Arjan. Zij gingen gelijk met een flink tempo berg op. Mijn benen voelden nog steeds goed en er was mij vooraf verteld dat de klim niet dermate lang was en dus besloot ik achter in de groep aan te pikken. Al gauw voelde ik dat mijn hartslag behoorlijk snel opliep. Ik wist dan ook zeker dat ik dit tempo niet tot het einde ging volhouden. We passeerden met sneltrein vaart een klein dorpje en daarna was het ineens toch gebeurt, gelijk stond ik geparkeerd! Er volgden een paar steile haarspeldbochten en ik zag de koplopers uit mijn gezichtsveld verdwijnen? aaai! Ik moest een paar tandjes terug schakelen en kon met een redelijk tempo de rit vervolgen. Even later werd ik toch bijgehaald door Jan en Jan en met ons drieën konden we nog een poosje opfietsen. Uiteindelijk vielen we weer uit elkaar en finishten we afzonderlijk van elkaar boven aan de top.

Eenmaal als groep compleet boven gekomen werd er verkoeling gezocht op een mooi terrasje. Onder het genot van hapje en drankje werden de eerste ervaringen met elkaar uitgewisseld. Helemaal uitgerust en bijgetankt werd uiteindelijk de rit terug naar de camping weer volbracht. Dag één zat er op en vele mooie dagen zouden nog gaan volgen. Voor mij was het een week om nooit te vergeten en volgend jaar als alles een beetje mee zit ben ik er zeker weer bij.

Lieuwe Hoekstra.

Maandag 24 juli 2e etappe
Dag 2 :Col d’Allos, Col de Champ en Col de la Cayolle.
Tekst: Arjen Kuper.

Op de tweede dag gaan we direct al drie cols beklimmen, allen boven de 2000 meter. En dat na de proloog van een dag eerder, waar door velen al veel energie was verbruikt. Maar de geweldige omgeving vergoedde veel, en eigenlijk zijn de zwaardere tochten vaak ook de mooiste, met tevens de leukste verhalen na afloop. De tocht zou zo’n 135 kilometer bedragen.

De eerste klim, die 5 kilometer na het vertrek begon, is de Col d’Allos. Deze keer vanaf de noordkant beklommen, wat een klim van in totaal zo’n 18 kilometer betekent. De top van de Col d’Allos ligt op 2250 meter, na circa 1115 hoogtemeters. Direct na het vertrek ging Frits er met flinke vaart vandoor. Florian en Daniël gingen in de achtervolging, ikzelf besloot dit iets minder voortvarend te doen. Ik had al gehoord dat het een zeer mooie klim zou zijn, en dat bleek ook het geval. Een goede weg, die in het begin over verschillende berghellingen gaat en eindigt met een aantal haarspeldbochten. Een aantal keren is er een goed overzicht over de reeds gereden route, wat ik altijd leuk vind in een klim. Dan pas heb je door hoe flink het vaak omhoog gaat. Uiteindelijk kwam ik als vierde boven. Frits bleek als eerste boven gekomen te zijn, hoewel Daniël en Florian het hem flink lastig hadden gemaakt.


Gelukkig was het goed weer, en was het goed te doen om boven op de anderen te wachten (een jasje mee is uiteraard wel verstandig in de bergen……). Vervolgens volgde een mooie afdaling naar Colmars, waar we op een terrasje wat dronken en aten. Omdat er af en toe al wat wolken waren, en omdat we nog een flinke tocht af te leggen hadden, vervolgden we onze weg. Echter, niet iedereen besloot mee te gaan. Een aantal namen dezelfde weg terug. Werd er nu reeds gespaard voor de koninginnerit???

De tweede col was de Col des Champs. Dit is een klim van circa 12 kilometer met 780 hoogtemeters. De top van de Champs ligt op 2045 meter. De klim is een veel kleinere weg dan de Col d’Allos, wat ook bleek aan de kwaliteit van de weg. De klim leek een stuk steiler dan de eerste klim, of werden de benen al slechter? In ieder geval voelde ik me goed, en kon direct een mooi ritme vinden. Echter wel veel kilometers op de 39×28. Met een snelheid van zo’n 12 à 13 km per uur een perfect verzet voor mij. De weg ging veelal door het bos, pas dichter bij de top was er meer zicht. Op een gegeven moment dacht ik al op de top te zijn, er stond echter geen bordje. Dus toch maar doorgereden, en na een paar honderd meter vals plat bleek de top achter de volgende bocht. Daar lekker in het zonnetje kunnen genieten van het uitzicht. Tevens was er wederom flink strijd geleverd, zo lukte het Maarten om Gerrit voor te blijven! Na de afdaling zouden we wederom een terrasje pakken. Het terras waar echter al vaak gezeten was, bleek nu een parkeerplaats voor auto’s te zijn. Dus werd besloten om na het vullen van de bidons direct door te fietsen. En wellicht maar goed ook, want het weer betrok behoorlijk.


Vanuit St Martin begonnen we aan de zwaarste col van de dag, de Col de la Cayolle. In totaal zo’n 1300 hoogtemeters, met de top op 2326 meter. Na een voorzichtige aanloop, begon de klim echt in Entraunes. De groep viel al vrij snel uiteen en ieder ging in zijn eigen tempo omhoog. Helaas in de regen, het kon nog wel eens een heroïsche tocht worden. Ook al omdat het onweer in de bergen erg onheilspellend kan klinken. Frits en ik gingen samen in een mooi tempo omhoog. Totdat Frits besefte dat het toch wel hard regende. Omdat we beiden een fototoestel meegenomen hadden, zijn we even gestopt om deze beter te verbergen. Zo’n vijf kilometer onder de top, toen ik het idee had dat Frits het moeilijk begon te krijgen, zag ik hem op een gegeven moment eten. En toen besefte ik dat ik dat ook al een tijdje niet gedaan had. En, zoals ik had kunnen weten, dat is niet verstandig onder deze omstandigheden. Een kilometer verder stond ik dan ook redelijk geparkeerd en moest ik Frits laten gaan. Ook Daniël passeerde mij nog. Bovenop de top hoorde ik dat hij ook een aantal keren had moeten stoppen om zijn rug los te maken (zie de foto’s van Frits…). Maar goed, bovenop bleek pas echt dat het toch wel koud was. Om niet al te lang in de kou te staan wachten ben ik verder gereden naar de 500 meter verder gelegen rifuge, waar Daniël al binnen was. Direct maar thee met suiker besteld, hoewel de eigenaar nog niet heel enthousiast van twee van die verregende fietsers werd. Toen echter de anderen één voor één binnen druppelden, werd de man ook wat enthousiaster. En bij ieder bestelde kop thee werd het aantal suikerklontjes vergroot.
Nadat iedereen weer wat bij zijn positieven was gingen we verder. De afdaling zou onder normale omstandigheden echt geweldig zijn, nu was het vooral erg opletten. Met name in het laatste stuk, waar al een aantal stenen op de weg laten. Op een gegeven moment dacht ik iets te verliezen. Later hoorde ik van Daniël, die achter mij reed, dat er tussen ons in een steen op de weg was gevallen. Gelukkig kwam iedereen wederom veilig beneden. Toen we, aan de voet van de Col d’Allos, de weg naar de camping insloegen, kwamen we de “andere” groep tegen. De weg bleek iets verderop gestremd te zijn door de regenval. Ook zij hadden op de Allos slecht weer gehad, en hadden lange tijd geschuild. En dus kwamen we als één groep rond zeven uur ’s avonds terug op de camping. Het was een zware, maar geweldige tocht. En een zeer goede voorbereiding op de koninginnerit.
Arjen Kuper.