Verslag dag 5

Vrijdag 29 juli 2005
Dag 5
Tekst Job Oostveen

 

Voor de laatste keer worden vandaag de fietsen en benen in gereedheid gebracht voor een stevige rit door dit prachtige gebied. Langzamerhand laten de kilometers zich voelen. Zeker voor de koninginnenrijders van Donderdag. Het weer laat zich voor het eerst deze week ook van een wat andere kant zien. Het is bewolkt maar gelukkig ook nog droog. Op het programma staat voor vandaag een ronde in zuidelijke richting: van Guillestre naar de Col de Vars (2109m) dan via Barcelonnette en le Sauze-du-Lac (1049m) naar Savines. Daar wordt het Lac du Serre-ponçon overgestoken om aan de overkant omhoog te klimmen op de Cote de St Apollinaire (1253m), waarna via Puy-Sanières en Embrun de camping in Guillestre weer bereikt zal worden.

 

Vanwege de koninginnenrit van donderdag is de start niet al te vroeg. Maar al direct gaat het stevig omhoog, want de klim naar de Col de Vars begint vrijwel om de hoek bij de camping. Een mooie klim die door een aantal snelle jongens direct stevig aangevallen wordt. Edwin doet zijn dagelijkse startsprintje (tot voor deze week kende ik alleen het begrip eindsprint), en de “echten” gaan direct los. Die zal ik pas boven op de Col weer zien. De klim gaat eerst door een skigebied en levert dus niet direct de meest mooie alpenuitzichten op. Toch komen mijn ogen niets tekort: voor mij is er een interessant gevecht bezig tussen Gerrit, Jacques en Joke, die eerst gebroederlijk maar later toch wat strijdlustiger de col bedwingen. Ondertussen betrekt de lucht verder en verder . .

.

Een kleine 20 kilometer na de start is de eerste beklimming een feit: de col de Vars. Inmiddels is het weer niet zo prettig meer. Zwaar bewolkt, koude wind en zowaar de eerste regenbui van de week. Voor de geharde bergfietser/triatleet geen probleem, zo zou ik vooraf ingeschat hebben. Maar nu blijkt waar een week van afzien, gecombineerd met het genot van schitterend weer toe leidt: de directie suggereert op de top voorzichtig dat het wellicht ook een optie zou zijn om om te draaien en in Guillestre te gaan genieten van koffie en gebak. Normaal gesproken zou dit uiteraard met hoongelach begroet zijn, zo niet deze keer. Iedereen is direct akkoord, of voelt slechts zo zwak de drang om door te fietsen dat er gene behoefte is dit duidelijk kenbaar te maken.

 

En zo zoeven alle fietsen over het natte wegdek weer naar beneden. Halverwege droogt alles alweer op, maar: de beslissing van de directie is heilig en onherroepelijk. Geen probleem, natuurlijk, want gebak met koffie smaakt ook goed op het terras in de zon. Een onverwachte “demi-jour de repos” begint aldus. En zoals dat hoort bij een repos wordt die door iedereen naar eigen keuze ingevuld.

 

Eind van de middag is er nog wel een gezamenlijke borrel bij de directietenten. Hier komt de ware aard van de alpenfietser weer duidelijk boven. Een tafel vol wijn en heerlijke hapjes, en een teil vol bier scheppen de randvoorwaarden voor een smeuïge terugblik en een vrolijke vooruitblik naar volgend jaar. Om dan te doen wat er vandaag niet van kwam: Op naar Barcelonnette!

 

wonderbaarlijke eigenschap bezit ook onder de meest beroerde omstandigheden vlekkeloos schoon te blijven. Ook tijdens de laatste dag van de afgelopen fietsweek waren we daar bij de afdaling van de col de Vars weer eens getuige van. Verder zit er niemand zo mooi op de fiets. Boze tongen beweren dat de orthopedisch chirurg op speciaal verzoek zijn rug in deze gestroomlijnde vorm heeft gefixeerd. In ieder geval, zo op het eerste gezicht, een plaatje.