Koninginnerit 2009

Donderdag 9 juli 2009, de 26e koninginnenrit

Barcelonnette Ð Col de la Bonette (2715m) Ð Col de la Couillole (1678m) Ð Valberg – Col de la Cayolle (2326m) – Barcelonnette 206 km

 

Tekst: Lieuwe Hoekstra

 

Na een tamelijk onrustig nachtje op de camping werd ik s´ochtends om 7 uur gewekt door m´n mobiele telefoon en niet zoals eerder die nacht door luidruchtige buren. De directie had daags eerder besloten dat de start van de koninginnenrit niet half 9 maar om 8 uur plaats zou gaan vinden. Ik had nog precies een uur om mijzelf en de Cube te prepareren voor de traditioneel zwaarste rit van de fietsweek. Drie belegde broodjes, een glas jus en een flinke kop thee, meer kon ik deze ochtend echt niet als ontbijt naar binnen toe krijgen. Ik maakte mij overigens geen zorgen dat dit niet voldoende zou zijn want eigenlijk zat ik nog behoorlijk vol van de koolhydraatrijke pastamaaltijd die s´avonds ervoor gezamenlijk voor de tent was klaargemaakt. Beide bidons waren reeds voorzien van de juiste hoeveelheid Maltex poeder en hoefden alleen nog maar aangevuld te worden met water. Wat natuurlijk erg belangrijk was deze dag dat er ook voldoende voeding mee zou gaan. Daarom werden voorop de fiets en achterin het shirt zorgvuldig de benodigde voorraad gelletjes en reepjes aangelegd. Tot slot van dit alles nog even de beide banden op de juiste spanning gebracht. Net iets voor achten was het inmiddels geworden… klaar voor vertrek.

 

Erik, Fanny, Frits, Gerard, Gerrit, Harrie, Jan Kolle, Koos en ondergetekende gingen allen vandaag proberen de 206 km lange etappe te volbrengen. Grote afwezige was Esther. s´Avonds was zij plots ziek geworden en kon daardoor helaas niet mee. De overige deelnemers aan de fietsweek waren ook in alle vroegte opgestaan. Zij die vandaag voor een eventueel alternatief programma hadden gekozen wensten ons succes en zagen hoe wij even later vertrokken.

 

In één groot uitgerekt peloton fietsten wij vanaf de camping over de grote weg richting Barcelonette. Het was prachtig mooi weer. Zoals vaak gebruikelijk zo vroeg in de ochtend wist ik uit ervaring dat het wel eens beetje koud kon zijn. Voor mij was dat voldoende aanleiding om voor vertrek zowel de been- als armstukken aan te trekken. Gelukkig werd het al snel iets aangenamer. Tijdens de eerste sanitaire stop aan de voet van de eerste col van vandaag, de Bonette, werden de eerste overbodig geworden kledingstukken dan ook alweer uitgetrokken. De eerste bananen en reepjes werden tevoorschijn gehaald en langzaam begon een ieder in eigen tempo aan de eerste klim. Ik had deze col al een keer eerder beklommen vanaf de andere kant tijdens m´n eerste fietsweek dus ik wist dat het gelijk een behoorlijke klim zou gaan worden. Omdat het nog een lange en zware dag zou gaan worden begon ik in een redelijk rustig tempo met klimmen. Erik lag voor mij en al snel begon hij op mij uit te lopen. Toch besloot ik verstandig te blijven en in eigen tempo omhoog te gaan. De klim naar top van de Bonette vanaf deze kant is ongeveer 24 km, toch ging het zeer voorspoedig en vloog de tijd voorbij. Een strak blauwe hemel dus het uitzicht was fenomenaal. Halverwege was Erik uit zicht verdwenen en lag Frits vlak achter mij. Dit zou zo blijven tot aan de top. Nog even een gelletje uitknijpen en de eerste klim zat er zowaar alweer op. Boven aangekomen stond Erik in de passage te wachten en hij was alweer bezig z´n windstopper aan te trekken. Na niet al te lang wachten kwam Frits boven en samen zijn wij het laatste kleine steile stuk naar de top op gefietst. Wat opviel was dat zelfs hier op 2802 meter het in de luwte aangenaam was. Na een paar foto´s te hebben genomen en even van het geweldige uitzicht te hebben genoten sloten wij ons weer aan bij de rest van de groep.

 

De afdaling van de Bonette was lang… heel erg lang. De meeste renners krijgen tijdens een afdaling last van tintelende vingers, ik dus ook. Erg prettig is dat niet. Wat hielp was dat ik nu een paar handschoenen had meegenomen tegen de kou. Het lijkt wel een beetje vreemd zo midden in de zomer maar het helpt echt kan ik vertellen. Haarspeldbocht na haarspeldbocht, langzaam kwam het dal iets dichterbij. Eenmaal beneden aangekomen ontstond een mooi treintje richting St Sauveur sur Tinée voor de eerste echte ravitaillering. Daar aangekomen duurde het even maar uiteindelijk vonden wij toch een soort van restaurant waar ik een bord spaghetti met cola mocht bestellen.

 

Voor mij was dit alweer de vierde keer dat ik mee mocht op fietsweek, desondanks was zelfs voor mij de volgende col onbekend. Ongeveer 16 km lang, redelijk hoog (1678 m) en iets meer stijgingpercentage dan de Bonette, Col de la Couillole . Normaal gesproken valt het vies tegen om met een volle maag gelijk weer te moeten klimmen. Nu ondervond ik daar gelukkig bijna geen hinder van. Vanaf de voet zat ik meteen samen met Erik en Gerard in een klein groepje. Na een paar kilometer klimmen kon ik iets versnellen en zat alleen Erik nog in m´n wiel. Halverwege de Couillole viel er toch een klein gaatje wat uiteindelijk bleef stand houden tot aan de top. Heel veel trek in een reepje of iets anders had ik inmiddels nog niet gekregen dus besloot ik daar mee te wachten tot de volgende gezamenlijke stop. Wat volgde was een redelijk vlakke maar lange afdaling afgewisseld met wat stukken vals plat omhoog richting wintersportdorp Valberg. Daar eenmaal aangekomen was het even zoeken tussen de vele grote hotels, winkels en verlaten skiliften naar een geschikte locatie om bij te tanken. Een hele rare gewaarwording dit alles maar dan zonder sneeuw. Midden in het dorpscentrum aan een rotonde zag ik Erik gelukkig staan, hij was mij tijdens de afdaling voorbij gefietst. Op een mooi groot terras midden in de zon was het hier tijd voor de laatste grote stop van vandaag. Cola, cappuccino, gebak en zelfs voor de laatste powerbar was weer ruimte genoeg.

 

Op naar de laatste col van vandaag: Col de la Cayolle. Een bekende, 2 dagen eerder op dinsdag vanaf de andere kant nog omhoog gefietst. Nu vanaf deze kant gelukkig iets minder lang, dik 20 km. Maar zover was het nog niet. Eerst was er nog een tamelijk lang aanloopstuk.

 

Vlak voor de voet van de laatste klim werden de bidons voor de laatste keer bijgevuld. Mijn benen voelden nog goed… opmerkelijk en zeker niet verwacht. Het was inmiddels al laat in de middag geworden. Het was echter niet koud ondanks dat er geklommen moest worden aan de schaduw kant van de berg. Het was heel rustig op de weg. Bijna niks wat ik kon horen, puur genieten dus. Halverwege ergens kwam ik alleen op kop te zitten. De kilometersbordjes vlogen voorbij. Toch nog maar een gelletje want er moest straks ook nog een flink stuk worden afgedaald. Voordat ik het wist was ik boven. Gehaald!!! Wat een heerlijk gevoel. M´n fiets netjes geparkeerd en meteen extra kledingstukken aangetrokken. Zo… nu wachten op de rest. Al gauw kwamen vervolgens Erik, Jan Kole (!), en Frits boven. Nadat ook Fanny was boven gekomen zijn wij samen alvast naar benden gefietst. In mijn geheugen stond nog dezelfde afdaling tijdens m´n aller eerste fietsweek. Ik heb het nog nooit zo koud gehad als toen in de stromende regen. Maar gelukkig waren de omstandigheden nu bijna optimaal. Beneden aangekomen werd er netjes op elkaar gewacht. In de laatste paar kilometers op naar de camping moesten door sommige (ook door mij) blijkbaar nog even flink worden aangezet om ook de laatste resten energie aan te spreken.

 

Eenmaal op de camping aangekomen wachtte ons een heerlijke warme douche en een wel verdiend avondmaal in de kantine. Tot slot waren nog een paar die bleven zitten en op de zeer goede afloop één of twee hebben gedronken…